Etiketten, wat er wel en niet op mag staan

Boodschappen doen is voor velen een bijna dagelijks ritueel. De meeste mensen hebben wel een vaste route die ze lopen en een aantal vaste boodschappen die worden gedaan. Maar het is ook zo dat er soms wat nieuws wordt geprobeerd. Dit kan zijn om dat het in de aanbieding is, maar ook omdat de verpakking of het etiket opvalt. Als we wat willen weten over het desbetreffende product raadplegen we het etiket. Hier staat op welke voedingsstoffen erin zitten, of het gezond is of niet en soms staan er zelfs hele recepten op vermeldt. Producenten proberen met hun verpakkingen en etiketten de consument te verleiden tot aankoop. Toch zijn er ook een heleboel regels aan verbonden. Wat mag er wel en niet op een etiket van levensmiddelen staan?

De informatie die er in ieder gevoel op moet staan is vanzelfsprekend de naam van het product, een lijst met alle ingrediënten, de netto hoeveelheid en de minimale houdbaarheidsdatum. Ook moet er informatie gegeven worden over voedingswaarde en allergenen en waar het product geproduceerd is. Indien nodig ook een gebruiksaanwijzing. Alles moet vermeldt zijn in de Nederlandse taal en moet bovendien online ook beschikbaar zijn. Het is ten strengste verboden om consumenten te misleiden op een etiket. Ook mogen er geen valse keurmerken gebruikt worden.

Naast de informatie staat er ook altijd een barcode op het etiket. Zo kan er door de winkel precies bijgehouden worden wat er verkocht is. Een hele handig uitvinding eigenlijk. Zo’n barcode wordt geprint met behulp van een codeer printer. Wat we de laatste jaren ook vaak op een etiket zien staan is een Quick Response code. De QR code kan gescand worden via de mobiele telefoon en geeft vaak allerlei extra informatie over het product. Deze codes worden geprint met een speciale QR code printer.